آن‌حضرت مىگويد : به من اجازه بده تا همان جايى را كه مىديدم پيامبر بر آن بوسه مىزند ببوسم . سپس ناف آن‌حضرت را بوسيد . از اينجا معلوم مىشود كه پيامبر آشكارا بدين عمل ، مبادرت مىكرده است تا آنجا كه مردم همگى آن را مىديدند و به آن آگاه بودند . پيامبر آن قدر در مدح حسن و حسين سخن مىگفت كه برخى گمان مىكردند كه اين دو از پدرشان ، امام على ، برترند . تا آنجا كه پيامبر اكرم به توضيح اين نكته پرداخت و فرمود : حسن و حسين در دنيا و آخرت برترند و پدرشان از اين دو والاتر و برتر است . بسيار اتّفاق مىافتاد كه آن‌حضرت ، حسن و حسين را بر شانه‌هايش بالا مىبرد و در خيابانهاى مدينه و در برابر چشم مردم گردش مىكرد و به آن دو مىگفت : « چه شتر خوبى است شتر شما و چه سواران خوبى هستيد شما دو تن » . و چه بسيار در ميان مردم بانگ بر مىآورد و مىفرمود : « حسن و حسين سروران جوانان بهشتى هستند » . يا مىفرمود : « حسن و حسين دو گل من از دنيا هستند » . يا مىفرمود : « حسن و حسين هر دوامامند چه‌برخيزند و چه بنشينن » . و يك بار نيز فرمود : « چون روز قيامت فرا رسد ، عرش پروردگار جهانيان با هر زيورى آراسته مىشود . آنگاه دو منبر از نور مىآورند كه طول آنها صد مايل است . يكى از آنها را در سمت راست عرش و ديگرى را در سمت چپ عرش مىنهند . سپس حسن و حسين عليهما السلام را مىآورند . حسن بر يكى از آن دو منبر و حسين بر ديگرى مىنشينند و خداوند به